André prend le micro

Op mijn blaadje: bedankt, welkom, aan tafel. De microfoon ruikt naar munt en een warme handpalm. De vader van de bruid vraagt me om vijf minuten.

Sur ma feuille : merci, bienvenue, à table. Le micro sent la menthe et la paume chaude. Le père de la mariée me demande cinq minutes.

Bedankt. Welkom. Aan tafel.

Merci. Bienvenue. À table.

Ik praat over mijn nicht, over haar man die altijd op tijd is. Dan laat ik het blaadje los. “Ze waren van plan te vertrekken vóór de kaas.” Ik kijk naar het woord tafel, dat er twee keer staat.

Je parle de ma nièce, de son mari toujours à l'heure. Puis je quitte la feuille. « Ils avaient prévu de partir avant le fromage. » Je regarde le mot table écrit deux fois.

Vorige maand vroeg hij me om driehonderd euro. Hij had het over een kast, een duimstok onder zijn arm. Ik gaf hem het geld. Er is nooit een kast geweest.

Le mois dernier, il m'a demandé trois cents euros. Il parlait d'une armoire, un mètre pliant sous le bras. J'ai donné l'argent. Il n'y a jamais eu d'armoire.

Bedankt. Welkom.

Merci. Bienvenue.

Mijn zus staat op zonder haar stoel achteruit te schuiven. Een meikever draait rond in de ijsemmer. De kabel komt strak te staan tussen ons. Ik houd de microfoon bij mijn mond.

Ma sœur se lève sans repousser sa chaise. Un hanneton tourne dans le seau à glace. Le câble se tend entre nous. Je garde le micro près de la bouche.

Ik kijk haar aan. “Ja, ik wist het.” Ze pakt de kabel met beide handen. Niemand vraagt me om door te gaan.

Je la regarde. « Oui, je le savais. » Elle prend le fil à deux mains. Personne ne me demande de continuer.

Ze trekt één keer. De stekker neemt een stuk plint mee. De microfoon raakt mijn lip, dan het parket. In de luidspreker blijft het woord “vertrekken” een seconde te lang hangen.

Elle tire une fois. La prise emporte un bout de plinthe. Le micro touche ma lèvre, puis le parquet. Dans l'enceinte, le mot « partir » reste une seconde de trop.