Six contre six

We zitten met twaalf rond de tafel. “Gaan we weg of blijven we?” Ze laten mij tellen. Mijn bril maakt een serieuze indruk. Tanden omhoog, we blijven. Op het tafelkleed, we gaan naar huis. Ik houd mijn vork in de lucht.

Nous sommes douze autour de la table. « On s'en va ou on reste ? » On me confie le compte. Mes lunettes font sérieux. Dents en l'air, on reste. Sur la nappe, on rentre. Je garde ma fourchette en l'air.

De jongste legt de stekkerdoos midden tussen de glazen. Zijn veters zijn roze. Ik tel met mijn vingertop: zes vorken rechtop, zes vorken liggend.

Le plus jeune pose la multiprise au milieu des verres. Ses lacets sont roses. Je compte du bout du doigt : six fourchettes debout, six fourchettes couchées.

Zeven tegen vijf. We kunnen nog dansen.

Sept à cinq. On peut encore danser.

Hij schuift de vorken bij elkaar. “Kun je nog eens tellen?” Ik vouw mijn bril de verkeerde kant op. Eén pootje geeft niet mee. Ik zet nog wat meer kracht. Het valt onder de tafel.

Il rapproche les fourchettes. « Tu peux recompter ? » Je replie mes lunettes dans le mauvais sens. Une branche résiste. Je force encore un peu. Elle tombe sous la table.

Ik leg het montuur naast mijn glas. Vingers raken vermengd met vorken. Hij wacht, zijn handen plat op tafel. Ik draai mijn hoofd naar de luidspreker. Ik antwoord wat minder snel.

Je pose la monture près de mon verre. Les doigts se mêlent aux fourchettes. Il attend, les mains à plat. Je tourne la tête vers l'enceinte. Je réponds un peu moins vite.

Zeven tegen vijf. We kunnen nog dansen.

Sept à cinq. On peut encore danser.

Hij duwt de stekkerdoos weg met zijn voet. Ik schuif het tafelkleed opzij met mijn handrug. Het schuifelnummer begint opnieuw terwijl ik het pootje zoek, op handen en knieën, mijn neus vijf centimeter boven de vloer.

Il pousse la multiprise du pied. J'écarte la nappe du dos de la main. Le slow repart pendant que je cherche la branche à quatre pattes, le nez à cinq centimètres du sol.