Les mariés en sucre

Ik ben acht. Mijn voeten raken de grond niet. Ze praten over de bruid zonder te zeggen waar ze is. Ik klim op de bank, dan op de stoel van de buurman.

J'ai huit ans. Mes pieds ne touchent pas le sol. Ils parlent de la mariée sans dire où elle est. Je monte sur le banc, puis sur la chaise du voisin.

De bruidstaart helt over naar de basketbalring. Ik pak de bruid van suiker. Haar hals hangt vast aan een draadje karamel.

La pièce montée penche vers le panier de basket. Je prends la mariée en sucre. Son cou tient par un fil de caramel.

De bruidegom van nougatine breekt tussen mijn vingers. Zijn jasje blijft in mijn zak. De voet plakt aan mijn mouw.

Le marié en nougatine casse entre mes doigts. Son veston reste dans ma poche. Le socle colle à ma manche.

Krak. Een stukje van mijn tand valt in de room.

Crac. Un morceau de ma dent tombe dans la crème.

De taart staat nog.

Le gâteau tient encore.

Mijn vader draait zich om. Ik doe mijn mond dicht. Hij kijkt naar de twee figuurtjes.

Mon père se retourne. Je ferme la bouche. Il regarde les deux figurines.

“Weer een grap van de bruid.”

« Encore une blague de la mariée. »

Ik knik om hem dat idee te laten houden.

Je hoche la tête pour lui laisser cette idée.

Onder de tafel duwt de poes een gele dominosteen met haar neus. Vijf stippen. “Bonbon” glanst op haar penning. Ik leg de bruid zonder hoofd op het bord van mijn vader.

Sous la table, la chatte pousse un domino jaune du nez. Cinq points. « Bonbon » brille sur sa médaille. Je pose la mariée sans tête dans l'assiette de mon père.

De taart staat nog. Mijn tong keert terug naar de afgebroken rand.

Le gâteau tient encore. Ma langue revient au bord cassé.