Les mariés en sucre

Mam osiem lat. Moje stopy nie sięgają podłogi. Mówią o pannie młodej, ale nie mówią, gdzie jest. Wchodzę na ławkę, potem na krzesło sąsiada.

J'ai huit ans. Mes pieds ne touchent pas le sol. Ils parlent de la mariée sans dire où elle est. Je monte sur le banc, puis sur la chaise du voisin.

Weselny tort przechyla się w stronę kosza do koszykówki. Biorę cukrową pannę młodą. Jej szyja trzyma się na nitce karmelu.

La pièce montée penche vers le panier de basket. Je prends la mariée en sucre. Son cou tient par un fil de caramel.

Pan młody z krokantu łamie się w moich palcach. Jego marynarka zostaje w mojej kieszeni. Podstawa przykleja się do rękawa.

Le marié en nougatine casse entre mes doigts. Son veston reste dans ma poche. Le socle colle à ma manche.

Trzask. Kawałek mojego zęba wpada w krem.

Crac. Un morceau de ma dent tombe dans la crème.

Tort jeszcze stoi.

Le gâteau tient encore.

Tata się odwraca. Zamykam usta. Patrzy na obie figurki.

Mon père se retourne. Je ferme la bouche. Il regarde les deux figurines.

„Kolejny żart panny młodej”.

« Encore une blague de la mariée. »

Kiwam głową, żeby mógł nadal tak myśleć.

Je hoche la tête pour lui laisser cette idée.

Pod stołem kotka popycha żółty kamień domina nosem. Pięć oczek. „Bonbon” lśni na jej zawieszce. Kładę pannę młodą bez głowy na talerzu taty.

Sous la table, la chatte pousse un domino jaune du nez. Cinq points. « Bonbon » brille sur sa médaille. Je pose la mariée sans tête dans l'assiette de mon père.

Tort jeszcze stoi. Język wraca do ułamanej krawędzi.

Le gâteau tient encore. Ma langue revient au bord cassé.