Les mariés en sucre

Sekiz yaşındayım. Ayaklarım yere değmiyor. Gelinden söz ediyorlar ama nerede olduğunu söylemiyorlar. Sıranın üstüne çıkıyorum, sonra yanımdakinin sandalyesine.

J'ai huit ans. Mes pieds ne touchent pas le sol. Ils parlent de la mariée sans dire où elle est. Je monte sur le banc, puis sur la chaise du voisin.

Kat kat düğün pastası eğiliyor basket potasına doğru. Şekerden gelini alıyorum. Boynu tutunuyor bir karamel ipliğiyle.

La pièce montée penche vers le panier de basket. Je prends la mariée en sucre. Son cou tient par un fil de caramel.

Krokandan damat parmaklarımın arasında kırılıyor. Ceketi cebimde kalıyor. Kaidesi yenime yapışıyor.

Le marié en nougatine casse entre mes doigts. Son veston reste dans ma poche. Le socle colle à ma manche.

Çıt. Dişimden bir parça kremaya düşüyor.

Crac. Un morceau de ma dent tombe dans la crème.

Pasta hâlâ ayakta.

Le gâteau tient encore.

Babam dönüyor. Ağzımı kapatıyorum. İki figüre bakıyor.

Mon père se retourne. Je ferme la bouche. Il regarde les deux figurines.

“Yine gelinin bir şakası.”

« Encore une blague de la mariée. »

Başımı sallıyorum, öyle düşünmeye devam etsin diye.

Je hoche la tête pour lui laisser cette idée.

Masanın altında dişi kedi itiyor sarı bir domino taşını burnuyla. Beş nokta. Künyesinde “Bonbon” parlıyor. Başsız gelini koyuyorum babamın tabağına.

Sous la table, la chatte pousse un domino jaune du nez. Cinq points. « Bonbon » brille sur sa médaille. Je pose la mariée sans tête dans l'assiette de mon père.

Pasta hâlâ ayakta. Dilim geri dönüyor kırık kenara.

Le gâteau tient encore. Ma langue revient au bord cassé.