André prend le micro

Kâğıdımda: teşekkürler, hoş geldiniz, sofraya. Mikrofon nane kokuyor bir de sıcak avuç içi. Gelinin babası benden beş dakika istiyor.

Sur ma feuille : merci, bienvenue, à table. Le micro sent la menthe et la paume chaude. Le père de la mariée me demande cinq minutes.

Teşekkürler. Hoş geldiniz. Sofraya.

Merci. Bienvenue. À table.

Yeğenimden söz ediyorum, hep vaktinde gelen kocasından. Sonra kâğıttan ayrılıyorum. “Gitmeyi planlamışlardı, peynirden önce.” Sofraya kelimesine bakıyorum, iki kez yazılmış.

Je parle de ma nièce, de son mari toujours à l'heure. Puis je quitte la feuille. « Ils avaient prévu de partir avant le fromage. » Je regarde le mot table écrit deux fois.

Geçen ay benden üç yüz avro istedi. Bir dolaptan söz ediyordu, koltuğunun altında katlanır metre. Parayı verdim. Hiçbir zaman bir dolap olmadı.

Le mois dernier, il m'a demandé trois cents euros. Il parlait d'une armoire, un mètre pliant sous le bras. J'ai donné l'argent. Il n'y a jamais eu d'armoire.

Teşekkürler. Hoş geldiniz.

Merci. Bienvenue.

Kız kardeşim ayağa kalkıyor, sandalyesini geri itmeden. Bir mayıs böceği dönüp duruyor buz kovasının içinde. Kablo aramızda geriliyor. Mikrofonu ağzıma yakın tutuyorum.

Ma sœur se lève sans repousser sa chaise. Un hanneton tourne dans le seau à glace. Le câble se tend entre nous. Je garde le micro près de la bouche.

Ona bakıyorum. “Evet, biliyordum.” Kabloyu iki eliyle tutuyor. Kimse benden istemiyor devam etmemi.

Je la regarde. « Oui, je le savais. » Elle prend le fil à deux mains. Personne ne me demande de continuer.

Bir kez çekiyor. Fiş süpürgelikten bir parçayı koparıyor. Mikrofon dudağıma değiyor, sonra parkeye. Hoparlörde “gitmek” kelimesi bir saniye fazla kalıyor.

Elle tire une fois. La prise emporte un bout de plinthe. Le micro touche ma lèvre, puis le parquet. Dans l'enceinte, le mot « partir » reste une seconde de trop.